Dierenspiegelogie...

Eigenlijk vind ik ze niet leuk. Ze zijn glibberig, lelijk en niet lekker om vast te pakken. Soms zijn ze naakt, soms willen ze hun huisje altijd bij zich hebben... slakken. Nu het weer meer en meer regent en herfstachtig is, komen ze uit hun verstopplekjes en liggen ze soms letterlijk in de weg. Vanochtend had ik er bijna eentje vertrapt. Wel een beetje zielig.

Slakken zijn langzaam en slijmerig. Ze hebben superkleine oogjes, die ze nog verstoppen ook als ze dat willen. Ik niet: ik ben jong, snel en wil juist alles zien. Ik wil weten wat er gebeurt en me niet verstoppen voor de werkelijkheid. Ik wil dus helemaal niet op een slak lijken, laat staan er mee vergeleken worden. Ok, ik ben weleens lui, maar toch...

Nee, mijn wereld is vlot, vol en volledig. Lekker veel doen en zo leuk mogelijk. Niet alleen genieten maar er ook van groeien en leren. Slijmen daar hou ik niet van: gewoon jezelf zijn is al gek genoeg...

Time flies...

when you having fun! Lekker druk op mijn werk en met dingen eromheen heb ik helemaal geen tijd meer genomen om hier een berichtje achter te laten. Het gaat goed met me...

Nu de avonden weer korter worden en de donkere dagen er alweer aan lijken te komen, neem ik afscheid van de tijd van het licht en verheug ik me op kaarsjes en gezelligheid. Lampjes controleren op de fiets en voorbereiden op een klein halfjaar leven in het donker. Het is de periode in het jaar waar ik altijd even tegenop zie en waarvan ik blij ben als het weer voorbij is als begin januari de eerste dagen weer langer lijken te worden.

We zijn nog lang niet aan tijd verzetten toe, maar het biologische klokje lijkt zich alweer voor te bereiden op de nieuwe tijden. De herfst is in aantocht en steelt de nazomer van ons weg. Over een tijdje zullen de bomen gaan kleuren, hun blaadjes laten vallen en langzaamaan gaan voorbereiden op de kou en nattigheid.

Terwijl de natuur zichtbaar en onzichtbaar zich voorbereid op een periode van stil lijken te staan, werk ik juist hard voor de toekomst. Niet alleen op werk maar ook daarnaast probeer ik door te blijven groeien. Natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen zijn en moet net als in de natuur de tijd voor rust er ook zijn... terwijl de tijd vliegt, probeer ik stappen te zetten en stil te staan... dat is mijn vooruitgang.

Hollen of stilstaan... galopperen!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in dit blogje schreef. Toch heeft mijn wereldje niet stil gestaan, sterker nog: ik heb heel hard gewerkt... Nee, nog geen baan, maar wel aan de slag geweest met mezelf.

Ik kan nu zeggen dat ik kan galopperen, of anders gezegd: ik op een paard kan galopperen. Of nee, ik kan een paard laten galopperen terwijl ik er op zit. Ik heb me de laatste weken flink bezig gehouden met paardenpsychologie en begin zelfs een band op te bouwen met deze dieren. Ze laten je soms zien hoe je in je vel zit (in mijn geval dus onzeker) of dat het juist goed met je gaat: ik durf te galopperen.

Op allerlei gebieden is het nu hollen of stilstaan. Zo is er niks, voel ik me rot en onbegrepen en zo lijkt de banenwereld aan mijn voeten te liggen. Van 'too good to be true' zit ik nu meer in een 'too much to handle'. Als je vaak nare ervaringen hebt gehad, is het best moeilijk te behappen dat je nu juist interessant bent, heel interessant zelfs...

Mijn lief zei dus dat ik niet alleen op een paard galoppeer maar ook een beetje daaromheen... ik zit in een soort flow-moment waarin ik voel dat het heel goed met me gaat en alles om me heen langsflitst... Als een paard hol ik de wereld door in mijn eigen galop... Een heerlijk gevoel al is het ook wel fijn als ik over een tijdje draaf of zelfs lekker stap... het mooie aan deze vergelijking is dat ik oprecht kan zeggen dat ik de teugels zelf in handen heb en goed in het zadel zit... het gaat goed met me!

Koninginnesoep...

Mijn huiswerk voor mijn Personal Mission Statement: 'Schrijf eens een recept van hoe je alles in de soep kunt laten lopen...' Dit was naar aanleiding van de laatste coachingssessie waarin weer eens naar bovenkwam dat ik erg onzeker kan zijn over mijn plekje op de arbeidsmarkt. Natuurlijk was de bedoeling om door dat recept er achter te gaan komen dat hoewel je de meest perfecte ingrediënten in je soep gooit, de omstandigheden er nog steeds voor kunnen zorgen dat alles de spreekwoordelijke soep indraait... ik wist alleen nog niet in welke woorden ik dit zou gaan vatten...

Na een nachtje hierover geslapen te hebben, begon een perfecte dag. De wereld kleurde oranje, overal rood, wit en blauw en mensen die klaar waren voor het grote feest. Het leek wel een sprookje. Zeker als je schrijft dat de Koningin met haar onderdanen een groot feest aan het vieren was. Alles was perfect. De Koningin en haar familie en de mensen in het land waren blij. Totdat... alles in de soep liep... en het hele land van slag was. Het 'oranje boven' was veranderd in 'oranje ondersteboven' want de familie van de Koningin was getuige geweest van iets verschrikkelijks. Iedereen heeft het kunnen zien op TV en de mooie oranje dag kleurde zwart...

De conclusie is hetzelfde: je kunt alles tot in de puntjes voorbereiden toch kun je niet voorspellen wat er van buiten gebeurd. Welke beslissingen anderen nemen is vaak niet te voorspellen. Het is vooral de machteloosheid die mens raakt. Je kunt niets doen dan alleen toekijken. Helaas kan ik niets voor de mensen in Apeldoorn doen. Ik kan alleen zorgen dat ik mijn eigen kleine positieve steentje bijdraag aan deze wereld. Zorgen dat mijn eigen leventje niet zo in de soep draait zoals nu wordt gedacht over de dader. Ik kan alleen de mensen die slachtoffer zijn van zinloos geweld sterkte toewensen en hopen dat zoiets niet nog eens gebeurd! Als ik iets kon doen, dan had ik het gelijk gedaan!

Ieder mens is een klein radertje in een groot geheel. Je kunt niet alle elementen van dat grote geheel beheersen en beïnvloeden. Zo is het ook op de arbeidsmarkt. Ik kan mijzelf met al mijn facetten perfect neerzetten en toch afgewezen worden omdat er iets anders in het grote geheel ervoor zorgt dat het even niet kan. Het doet me denken aan Calimero: 'Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!'. En zo voelt het ook... machteloos... Toch laat ik me niet op de kop zitten. Een van mijn soepelementen bevat namelijk ballen! Lef! Al is dat misschien het enige wat ik kan doen...

Dromen, durven, doorzetten...

Afwijzingen moet je nooit persoonlijk nemen. Zeker niet nu. De werkgever van nu bevriest zijn sollicitatieprocedures, verandert de functie of stelt hoge eisen. Ze hebben die keus. De arbeidsmarkt stroomt vol met werkloze hoger opgeleide mensen. Er is dus volop keuze en de lat kan heel hoog gelegd worden. Verder kan de knip van de werkgever met de kredietcrisis als reden dicht gehouden worden.

Met een paar anderen samen kreeg ik begin november te horen dat de werkgever niet met ons verder wilde. Er moest in budgetten gesneden worden en dus zouden er ontslagen vallen. Er volgen er binnenkort nog meer. De reden staat dus los van mij. Toch raakt het me. Ik ben geen ongevoelig mens en zit wel met de gebakken peren. Het is namelijk geen pretje om uit je geliefde team weggerukt te worden en ineens weer een kwetsbare plekje in de arbeidsmarkt in te moeten nemen.

Vol goede moed en positieve zin ging ik aan de slag. Het verhaal was immers niet persoonlijk en ik probeerde alles er uit te halen wat er in zat. Een grote schare hulptroepen werd uit de kast getrokken en nu maanden later kan ik alleen maar trots zijn op hoe ik het heb aangepakt. Ik ben ongelooflijk gegroeid, ik ben een heel ander mens met veel meer zelfvertrouwen!

Alleen het uiteindelijke doel, een nieuwe baan en een mooi plekje in een team, is er nog niet. Ik vecht er hard voor, solliciteer en netwerk veel, maar het lijkt maar niet te lukken. Ik heb gesprekken gehad, keer op keer gehoord dat ik interessant ben (zelfs: too good too be true!) en toch gaan ze niet verder. Niks persoonlijks hoor, maar gewoon omdat er te weinig werk is, geen externe mensen meer aangenomen mogen worden of omdat ze toch besloten hebben andere eisen te gaan stellen.

En toch raakt het me! Ik ben een sensitief, misschien zelfs hooggevoelig, persoon die heel heel hard vecht. Het voelt alsof het vechten nooit beloond wordt, vechten tegen de bierkaai. Radeloos en moedeloos weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Goed opgeleid, mooie werkervaring, te veel competenties om op te noemen en ook nog eens all-round in zowel sociaal als analytische dingetjes. Ik ben goed genoeg. Goed zoals ik ben. Het is heel moeilijk om het vast te houden in deze tijden van tegenslagen. De kredietcrisis knaagt aan je. Heel langzaam wordt je meegesleept in depressiviteit die deze crisis aan alles en iedereen lijkt mee te geven. Maar dat wil ik niet! Ik wil positief blijven! Ooit zal het lukken, de aanhouder wint! Nu nog even volhouden...

Vrouwelijke intuitie zoekt mannenbaan...

Je moet het maar kunnen: multitasken, precies aanvoelen wat je baas wilt en voor alles en iedereen zorgen. Ondertussen heb je ook een 'mannelijke' kant. Je bent rationeel en logisch denkend, hebt ruimtelijk inzicht en kan zelfs kaartlezen. Je bent goed in rekenen en taal en in details.

Je hebt hele vrouwelijke vrouwen: de echte verzorgende types die hun vrouwelijke intuitie goed gebruiken. Ze hebben een luisterend oor voor je en tonen begrip en ondertussen krijgen ze nog heel veel taken gedaan ook. Ze houden de helikopterview en ruimen hun buro elke avond op...

Mannelijke vrouwen denken juist in nullen en enen en zijn heel logisch in wat ze doen. Alles moet geanalyseerd en uitgepluisd worden...

Deze (niet zo moderne) wereld vraagt van je dat je flexibel bent als vrouw. Je moet kunnen denken in de 'oude' patronen van de huishoudende en zogende vrouw terwijl je lekker modern ook aan je eigen carriere denkt. Op dat gebied moet een vrouw dus multifunctioneel zijn... Maar wat nou als je al hangend tussen dat wal en schip van de klassieke rollen en de moderne vrouw je ook nog eens multitalent bent? Wat als je zowel de vrouwelijke als de mannelijke eigenschappen in je hebt? Wat moet je als je gelukkig heel veel talenten hebt gekregen en ze nog wilt gebruiken ook? Als je niet lui bent aangelegd, hard wilt werken met gevoel?

Antwoord: dan ben je een supervrouw! Een manusje (daar is helaas geen vrouwelijk woord voor) van alles die bereid is om midden in het leven te staan. Iemand die kiest voor haar eigen identiteit en weigert om in een hokje gestopt te worden. Ook sta je niet stil, want je weet dat je altijd kunt blijven groeien. Je voelt je lekker in een mannenbaan waar het duidelijk is, maar waar jij ook met je intuitie dingen kan veranderen. Kortom: de supervrouw van nu is authentiek en talentvol en weet wat ze wil!

Muzikale warmte...

Kijk omhoog naar de zon
Zoek niet naar een antwoord
Laat het los hou je vast aan mij
Deze weg wijst zichzelf
Hij leid je naar de toekomst
Deze wolk drijft snel voorbij

Ik zat in de auto toen ik dit liedje van Nick & Simon (Kijk omhoog) voor het eerst hoorde. Achter het stuur en al rijdend keek ik even snel omhoog naar de zon... er was even geen wolk en achter de zon was de mooie blauwe hemel die rust uitstraalt. Het liedje past best wel bij nu. Alles loopt nog niet zoals ik wil en dat is soms wel zwaar. De tekst bemoedigt om in zware momenten het moeilijke los te laten en te vertrouwen dat het goedkomt. De weg wijst zichzelf... best wel moeilijk voor iemand die continu bezig is om zelf daar invloed op te uitoefenen... nee, loslaten is zeker niet mijn sterkste kant!

Met het liedje nog in mijn achterhoofd reed ik in het mooie weer naar mijn loopbaancoach. Daar vielen een aantal nodige kwartjes en begon het vertrouwen te groeien dat de wolk voorbij aan het drijven is... Ik kan de weg die ik moet gaan misschien niet beïnvloeden, maar ik kan wel omhoog kijken: kijken naar waar ik naartoe wil...

Er word een keerpunt aan geduid

Je kunt nu weer vooruit

Je voelt de zon op je gezicht

Het word de hoogste tijd

Dat jij je zelf bevrijd

Zie het in een ander licht

Ondanks dat na een aantal maanden hard werken lijkt alsof er niets veranderd is, is er toch een hoop veranderd. Het lukt me steeds beter om anders naar mezelf te kijken, me te waarderen zoals ik ben.

De zon is iets wat we nooit kunnen bereiken, hij is simpelweg te ver en te heet... maar om te gaan kniezen dat we er niet bijkunnen is niet eerlijk: de zon schijnt op ons gezicht en is dus heel dichtbij... het onbereikbare kan dus dichterbij zijn dan je denkt! Je hoeft alleen maar anders te gaan denken...