Dierenspiegelogie...

Eigenlijk vind ik ze niet leuk. Ze zijn glibberig, lelijk en niet lekker om vast te pakken. Soms zijn ze naakt, soms willen ze hun huisje altijd bij zich hebben... slakken. Nu het weer meer en meer regent en herfstachtig is, komen ze uit hun verstopplekjes en liggen ze soms letterlijk in de weg. Vanochtend had ik er bijna eentje vertrapt. Wel een beetje zielig.

Slakken zijn langzaam en slijmerig. Ze hebben superkleine oogjes, die ze nog verstoppen ook als ze dat willen. Ik niet: ik ben jong, snel en wil juist alles zien. Ik wil weten wat er gebeurt en me niet verstoppen voor de werkelijkheid. Ik wil dus helemaal niet op een slak lijken, laat staan er mee vergeleken worden. Ok, ik ben weleens lui, maar toch...

Nee, mijn wereld is vlot, vol en volledig. Lekker veel doen en zo leuk mogelijk. Niet alleen genieten maar er ook van groeien en leren. Slijmen daar hou ik niet van: gewoon jezelf zijn is al gek genoeg...

Time flies...

when you having fun! Lekker druk op mijn werk en met dingen eromheen heb ik helemaal geen tijd meer genomen om hier een berichtje achter te laten. Het gaat goed met me...

Nu de avonden weer korter worden en de donkere dagen er alweer aan lijken te komen, neem ik afscheid van de tijd van het licht en verheug ik me op kaarsjes en gezelligheid. Lampjes controleren op de fiets en voorbereiden op een klein halfjaar leven in het donker. Het is de periode in het jaar waar ik altijd even tegenop zie en waarvan ik blij ben als het weer voorbij is als begin januari de eerste dagen weer langer lijken te worden.

We zijn nog lang niet aan tijd verzetten toe, maar het biologische klokje lijkt zich alweer voor te bereiden op de nieuwe tijden. De herfst is in aantocht en steelt de nazomer van ons weg. Over een tijdje zullen de bomen gaan kleuren, hun blaadjes laten vallen en langzaamaan gaan voorbereiden op de kou en nattigheid.

Terwijl de natuur zichtbaar en onzichtbaar zich voorbereid op een periode van stil lijken te staan, werk ik juist hard voor de toekomst. Niet alleen op werk maar ook daarnaast probeer ik door te blijven groeien. Natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen zijn en moet net als in de natuur de tijd voor rust er ook zijn... terwijl de tijd vliegt, probeer ik stappen te zetten en stil te staan... dat is mijn vooruitgang.

Hollen of stilstaan... galopperen!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in dit blogje schreef. Toch heeft mijn wereldje niet stil gestaan, sterker nog: ik heb heel hard gewerkt... Nee, nog geen baan, maar wel aan de slag geweest met mezelf.

Ik kan nu zeggen dat ik kan galopperen, of anders gezegd: ik op een paard kan galopperen. Of nee, ik kan een paard laten galopperen terwijl ik er op zit. Ik heb me de laatste weken flink bezig gehouden met paardenpsychologie en begin zelfs een band op te bouwen met deze dieren. Ze laten je soms zien hoe je in je vel zit (in mijn geval dus onzeker) of dat het juist goed met je gaat: ik durf te galopperen.

Op allerlei gebieden is het nu hollen of stilstaan. Zo is er niks, voel ik me rot en onbegrepen en zo lijkt de banenwereld aan mijn voeten te liggen. Van 'too good to be true' zit ik nu meer in een 'too much to handle'. Als je vaak nare ervaringen hebt gehad, is het best moeilijk te behappen dat je nu juist interessant bent, heel interessant zelfs...

Mijn lief zei dus dat ik niet alleen op een paard galoppeer maar ook een beetje daaromheen... ik zit in een soort flow-moment waarin ik voel dat het heel goed met me gaat en alles om me heen langsflitst... Als een paard hol ik de wereld door in mijn eigen galop... Een heerlijk gevoel al is het ook wel fijn als ik over een tijdje draaf of zelfs lekker stap... het mooie aan deze vergelijking is dat ik oprecht kan zeggen dat ik de teugels zelf in handen heb en goed in het zadel zit... het gaat goed met me!

Koninginnesoep...

Mijn huiswerk voor mijn Personal Mission Statement: 'Schrijf eens een recept van hoe je alles in de soep kunt laten lopen...' Dit was naar aanleiding van de laatste coachingssessie waarin weer eens naar bovenkwam dat ik erg onzeker kan zijn over mijn plekje op de arbeidsmarkt. Natuurlijk was de bedoeling om door dat recept er achter te gaan komen dat hoewel je de meest perfecte ingrediënten in je soep gooit, de omstandigheden er nog steeds voor kunnen zorgen dat alles de spreekwoordelijke soep indraait... ik wist alleen nog niet in welke woorden ik dit zou gaan vatten...

Na een nachtje hierover geslapen te hebben, begon een perfecte dag. De wereld kleurde oranje, overal rood, wit en blauw en mensen die klaar waren voor het grote feest. Het leek wel een sprookje. Zeker als je schrijft dat de Koningin met haar onderdanen een groot feest aan het vieren was. Alles was perfect. De Koningin en haar familie en de mensen in het land waren blij. Totdat... alles in de soep liep... en het hele land van slag was. Het 'oranje boven' was veranderd in 'oranje ondersteboven' want de familie van de Koningin was getuige geweest van iets verschrikkelijks. Iedereen heeft het kunnen zien op TV en de mooie oranje dag kleurde zwart...

De conclusie is hetzelfde: je kunt alles tot in de puntjes voorbereiden toch kun je niet voorspellen wat er van buiten gebeurd. Welke beslissingen anderen nemen is vaak niet te voorspellen. Het is vooral de machteloosheid die mens raakt. Je kunt niets doen dan alleen toekijken. Helaas kan ik niets voor de mensen in Apeldoorn doen. Ik kan alleen zorgen dat ik mijn eigen kleine positieve steentje bijdraag aan deze wereld. Zorgen dat mijn eigen leventje niet zo in de soep draait zoals nu wordt gedacht over de dader. Ik kan alleen de mensen die slachtoffer zijn van zinloos geweld sterkte toewensen en hopen dat zoiets niet nog eens gebeurd! Als ik iets kon doen, dan had ik het gelijk gedaan!

Ieder mens is een klein radertje in een groot geheel. Je kunt niet alle elementen van dat grote geheel beheersen en beïnvloeden. Zo is het ook op de arbeidsmarkt. Ik kan mijzelf met al mijn facetten perfect neerzetten en toch afgewezen worden omdat er iets anders in het grote geheel ervoor zorgt dat het even niet kan. Het doet me denken aan Calimero: 'Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!'. En zo voelt het ook... machteloos... Toch laat ik me niet op de kop zitten. Een van mijn soepelementen bevat namelijk ballen! Lef! Al is dat misschien het enige wat ik kan doen...

Dromen, durven, doorzetten...

Afwijzingen moet je nooit persoonlijk nemen. Zeker niet nu. De werkgever van nu bevriest zijn sollicitatieprocedures, verandert de functie of stelt hoge eisen. Ze hebben die keus. De arbeidsmarkt stroomt vol met werkloze hoger opgeleide mensen. Er is dus volop keuze en de lat kan heel hoog gelegd worden. Verder kan de knip van de werkgever met de kredietcrisis als reden dicht gehouden worden.

Met een paar anderen samen kreeg ik begin november te horen dat de werkgever niet met ons verder wilde. Er moest in budgetten gesneden worden en dus zouden er ontslagen vallen. Er volgen er binnenkort nog meer. De reden staat dus los van mij. Toch raakt het me. Ik ben geen ongevoelig mens en zit wel met de gebakken peren. Het is namelijk geen pretje om uit je geliefde team weggerukt te worden en ineens weer een kwetsbare plekje in de arbeidsmarkt in te moeten nemen.

Vol goede moed en positieve zin ging ik aan de slag. Het verhaal was immers niet persoonlijk en ik probeerde alles er uit te halen wat er in zat. Een grote schare hulptroepen werd uit de kast getrokken en nu maanden later kan ik alleen maar trots zijn op hoe ik het heb aangepakt. Ik ben ongelooflijk gegroeid, ik ben een heel ander mens met veel meer zelfvertrouwen!

Alleen het uiteindelijke doel, een nieuwe baan en een mooi plekje in een team, is er nog niet. Ik vecht er hard voor, solliciteer en netwerk veel, maar het lijkt maar niet te lukken. Ik heb gesprekken gehad, keer op keer gehoord dat ik interessant ben (zelfs: too good too be true!) en toch gaan ze niet verder. Niks persoonlijks hoor, maar gewoon omdat er te weinig werk is, geen externe mensen meer aangenomen mogen worden of omdat ze toch besloten hebben andere eisen te gaan stellen.

En toch raakt het me! Ik ben een sensitief, misschien zelfs hooggevoelig, persoon die heel heel hard vecht. Het voelt alsof het vechten nooit beloond wordt, vechten tegen de bierkaai. Radeloos en moedeloos weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Goed opgeleid, mooie werkervaring, te veel competenties om op te noemen en ook nog eens all-round in zowel sociaal als analytische dingetjes. Ik ben goed genoeg. Goed zoals ik ben. Het is heel moeilijk om het vast te houden in deze tijden van tegenslagen. De kredietcrisis knaagt aan je. Heel langzaam wordt je meegesleept in depressiviteit die deze crisis aan alles en iedereen lijkt mee te geven. Maar dat wil ik niet! Ik wil positief blijven! Ooit zal het lukken, de aanhouder wint! Nu nog even volhouden...

Vrouwelijke intuitie zoekt mannenbaan...

Je moet het maar kunnen: multitasken, precies aanvoelen wat je baas wilt en voor alles en iedereen zorgen. Ondertussen heb je ook een 'mannelijke' kant. Je bent rationeel en logisch denkend, hebt ruimtelijk inzicht en kan zelfs kaartlezen. Je bent goed in rekenen en taal en in details.

Je hebt hele vrouwelijke vrouwen: de echte verzorgende types die hun vrouwelijke intuitie goed gebruiken. Ze hebben een luisterend oor voor je en tonen begrip en ondertussen krijgen ze nog heel veel taken gedaan ook. Ze houden de helikopterview en ruimen hun buro elke avond op...

Mannelijke vrouwen denken juist in nullen en enen en zijn heel logisch in wat ze doen. Alles moet geanalyseerd en uitgepluisd worden...

Deze (niet zo moderne) wereld vraagt van je dat je flexibel bent als vrouw. Je moet kunnen denken in de 'oude' patronen van de huishoudende en zogende vrouw terwijl je lekker modern ook aan je eigen carriere denkt. Op dat gebied moet een vrouw dus multifunctioneel zijn... Maar wat nou als je al hangend tussen dat wal en schip van de klassieke rollen en de moderne vrouw je ook nog eens multitalent bent? Wat als je zowel de vrouwelijke als de mannelijke eigenschappen in je hebt? Wat moet je als je gelukkig heel veel talenten hebt gekregen en ze nog wilt gebruiken ook? Als je niet lui bent aangelegd, hard wilt werken met gevoel?

Antwoord: dan ben je een supervrouw! Een manusje (daar is helaas geen vrouwelijk woord voor) van alles die bereid is om midden in het leven te staan. Iemand die kiest voor haar eigen identiteit en weigert om in een hokje gestopt te worden. Ook sta je niet stil, want je weet dat je altijd kunt blijven groeien. Je voelt je lekker in een mannenbaan waar het duidelijk is, maar waar jij ook met je intuitie dingen kan veranderen. Kortom: de supervrouw van nu is authentiek en talentvol en weet wat ze wil!

Muzikale warmte...

Kijk omhoog naar de zon
Zoek niet naar een antwoord
Laat het los hou je vast aan mij
Deze weg wijst zichzelf
Hij leid je naar de toekomst
Deze wolk drijft snel voorbij

Ik zat in de auto toen ik dit liedje van Nick & Simon (Kijk omhoog) voor het eerst hoorde. Achter het stuur en al rijdend keek ik even snel omhoog naar de zon... er was even geen wolk en achter de zon was de mooie blauwe hemel die rust uitstraalt. Het liedje past best wel bij nu. Alles loopt nog niet zoals ik wil en dat is soms wel zwaar. De tekst bemoedigt om in zware momenten het moeilijke los te laten en te vertrouwen dat het goedkomt. De weg wijst zichzelf... best wel moeilijk voor iemand die continu bezig is om zelf daar invloed op te uitoefenen... nee, loslaten is zeker niet mijn sterkste kant!

Met het liedje nog in mijn achterhoofd reed ik in het mooie weer naar mijn loopbaancoach. Daar vielen een aantal nodige kwartjes en begon het vertrouwen te groeien dat de wolk voorbij aan het drijven is... Ik kan de weg die ik moet gaan misschien niet beïnvloeden, maar ik kan wel omhoog kijken: kijken naar waar ik naartoe wil...

Er word een keerpunt aan geduid

Je kunt nu weer vooruit

Je voelt de zon op je gezicht

Het word de hoogste tijd

Dat jij je zelf bevrijd

Zie het in een ander licht

Ondanks dat na een aantal maanden hard werken lijkt alsof er niets veranderd is, is er toch een hoop veranderd. Het lukt me steeds beter om anders naar mezelf te kijken, me te waarderen zoals ik ben.

De zon is iets wat we nooit kunnen bereiken, hij is simpelweg te ver en te heet... maar om te gaan kniezen dat we er niet bijkunnen is niet eerlijk: de zon schijnt op ons gezicht en is dus heel dichtbij... het onbereikbare kan dus dichterbij zijn dan je denkt! Je hoeft alleen maar anders te gaan denken...

Mens-computer interactie...

Terwijl de rest van de wereld zich bezighoudt met de kredietcrisis maak ik zo mijn eigen crashmomentjes door. Voor een ander is het misschien maar een ding, maar ik was er gister goed kapot van. Mijn folder met daarin al mijn sollicititatiebrieven en CV's was in een keer helemaal verdwenen! Geen idee hoe het kwam, want meer dan 300 MB raak je niet zomaar even kwijt zeg maar...

Gelukkig is mijn lief een hele goede systeembeheerder die zich nu fulltime bezighoudt met het herstellen van mijn superbelangrijke folder. Tot diep in de nacht is hij bezig geweest met allerlei software om uit te zoeken wat er nog te redden valt...

Zelf ben ik nog het meest verbaasd over hoe emotioneel betrokken je kan zijn bij je bestandjes op je computer. Niet helemaal raar natuurlijk dat je van slag raakt als je CV's kwijtraken terwijl je helemaal midden in het solliciteren zit. Je bent er toch van afhankelijk zeg maar... Mijn harde werken van de afgelopen maanden en allerlei gezellige oude bestandjes van tig jaar geleden waren ineens zomaar kwijt. Gelukkig had ik behoorlijk lopen strooien met mijn CV's en waren ze nog wel te vinden in mijn e-mailprogramma... dus dat is goedgekomen...

Of zou het dan toch een teken zijn? Ben ik er binnenkort klaar mee? Nu maar duimen dat die ene baan gaat lukken, dan kan mijn computertje ook weer wat rust krijgen. We zitten er allebei best een beetje doorheen denk ik...

Kriebels!

Let me tell you about the birds and the bees... Ja! Het is weer lente! Dat betekent dat het zonnetje wat vaker achter de wolken wegpiept en dat de natuur zich bezig gaat houden met groeien en bloeien. De lente is echt mijn favoriete seizoen: het staat voor nieuw leven... Volgens de Kelten wordt er met Ostara (21 maart) stil gestaan bij de wedergeboorte en de vruchtbaarheid... de overgang van donker naar licht...

Ik voel het ook kriebelen... ik ben met een grote verandering bezig: een overgang van wie ik was naar wie ik zal zijn... Toch verander ik niet, maar wordt het allemaal nog levendiger... De laatste tijd voel ik dat er echt iets gebeurt... dingen van op hun plekje en ik krijg er meer zelfvertrouwen van... Ik weet steeds meer wat ik wil en durf dat dan ook te uiten! Ik kruip uit mijn ei zogezegd, laat nou net het ei in deze tijd symbool staan voor nieuw en jong leven! Ei, ei, ei... ik ben zo blij!

Zoeken naar verbinding...

Ik zoek altijd naar een link... een structuur... een logica... Ik vind het leuk om mensen bij elkaar te brengen of om informatie aan elkaar te linken... Het woord verbinding of connectie past ook bij mijn ICT en zendamateur achtergrond... Toch klinkt het nog niet lekker... Ik ben aan het zoeken naar een metafoor, verbinding komt nu het dichtste bij...

Ik ben de link tussen mens, informatie, communicatie en techniek (ook in die volgorde). Ik vind het leuk om die vier dingen met elkaar te verbinden (daar is ie weer!). Het is mijn passie om daarmee mensen blij te maken of ze zelfs te laten groeien. Ik ben geen informatie-analist, maar meer een coach... Rara, wie ben ik?

En zo rolt het raadsel verder... ik kom steeds dichter bij de kern, maar ben er nog niet helemaal. Iemand noemde zichzelf informationdesigner, maar ik ben geen ontwerper... Misschien moet ik een technisch woord zoeken: zender, ontvanger, antenne... Als ik dan verder denk, kom ik op medium, maar dat woord kan natuurlijk echt niet want ik ben geen Char!

Ik wil geen stickertje, maar wel een metafoor, maar welke dan? Ik hou het voorlopig maar op een coachend multimedia-generalist... Mijn loopbaancoach noemt zich contactdoos omdat ze van netwerken houdt... Dan ben ik dus een verbanddoos! Ik leg verbindingen aan! :)

Lief, schattig en een beetje eng... maar vooral heel zoet!

We kennen monsters vooral als enge wezens uit spannende films. Ze eten mensen op of maken ze heel erg bang. Deze monsters niet, die worden gegeten. Na een workshopje monsters maken, ken je ze van binnen en van buiten...

Nu staan er twee monsters te wachten op tafel. Klaar om gegeten te worden, maar hun lieve glimlachje houd me tegen. Ze zijn zo zoet! Ik bedoel natuurlijk niet alleen dat ik weet dat in alle lagen superveel suiker zit, maar vooral dat ze zo lief zijn!

De blauwe rolde in de auto om van het lachen en heeft nu een platte neus... de groene lijkt slim maar ook een beetje onzeker... Eigenlijk lijken ze wel een beetje op me... dikke glimlach en zo zoet mogelijk... zo wordt een workshop kleurenmarsepein met een beetje fantasie een feestje voor het kleine mensje in mij. Met wat volwassen schaamte, moet ik stiekem heel hard lachen, want wat zijn ze lief mijn nieuwe eetbare vriendjes! Het wordt tijd dat ik een hap neem...

Werkloos zijn is hard werken!

Mijn vriend klaagt dat ik niet genoeg stil zit. Ik ben alleen maar in de weer en neem geen tijd voor mezelf. Eigenlijk heeft hij wel gelijk. Ik ren maar door en ben keer op keer bezig met nuttige dingetjes... Zo moet de administratie op orde voor het invullen van de belastingen, de was weer gedaan en last but zeker not least moet ik me weer verder storten op alles wat met solliciteren en netwerken te maken heeft.

Wanneer je werkloos zijn serieus neemt, is het heel hard werken! Ik heb een flinke dot huiswerk van de loopbaancoach gekregen en ik hou mijn dossier strak bij voor het outplacementburo en de uitkerende instantie. Tussendoor probeer ik hard aan mezelf te werken. Weg onzekerheid en welkom zelfvertrouwen!

Ondertussen groeit het gat op mijn CV en denkt elke potentiele nieuwe werkgever vast dat ik helemaal niks te doen heb. Deze baas denkt vast dat ik vakantie vier, mijn hele boekenkast uitlees en pas na elven uit bed kom! Maar niets is minder waar: ik sta rond achten al naast mijn bed en ben daarna lekker druk (want het voelt goed) met al mijn nodige dingetjes. Ik ben eigenlijk wel een beetje trots op mezelf...

Toch ben ik aan het denken gezet... moet ik dan toch niet wat rustiger aandoen? Mezelf niet zo vol op alles storten en leren genieten van dingen die niet moeten? Eigenlijk wel, maar hoe moet dat dan? Alle dingetjes moeten toch verder? Vandaag dus weer een kwetsbare kant in mij ontdekt... daar gaan we dus wat aan doen! Loslaten en met een kopje thee op de bank... als ik er tijd voor heb natuurlijk!

Overdenkertje...

Ergens gevonden op internet:

Je bent veel meer dan de hele inhoud van je geest, ongeacht of die berust op de hoogste of op de laagste idealen. Om te onthullen wie je werkelijk bent, moet je eerst loslaten wat je niet bent.

Pas op de plaats...

Na een drukke week vol reizen, gesprekken en gezellige dingen met vrienden ben ik echt toe aan een beetje rust. Ik moet wachten op uitslagen van de gesprekken en dat is best spannend want je weet natuurlijk niet of ze hebben gezien wat ik uit wilde stralen... wie ik ben.

Eigenlijk wil ik vandaag met goede moed verder: me storten op de vacatures, me platnetwerken en mezelf nog sterker in de markt plaatsen. Ook ben ik bloednieuwsgierig naar of ze voor mij kiezen. Maar ik wil de goden niet verzoeken... Ik wil niet hopen en dan de deksel op mijn neus krijgen. Ik wil realistisch en mindful blijven, dus blijf ik even in het nu. Nu is de tijd van even niks, even stil zijn, even stilstaan bij de dingen heel dichtbij... even een pas op de plaats. Heel moeilijk voor iemand die graag in beweging is...

De zin en onzin van onzeker zijn (geweest)...

In deze kredietcrisistijd zijn mensen onzeker over hun baan: mogen ze blijven of moeten ze weg? Bedrijven hebben vaak moeite om de eindjes aan elkaar te knopen of zien nu al dat dat in de toekomst gaat gebeuren. Met als gevolg: ontslagen! Ik ben daar niet onzeker over... ik ben al ontslagen...

Nee, ik zit werkloos thuis toekijkend hoe ik aan het begin sta van een periode waarin meer en meer mensen ontslagen zullen worden. Mensen die vaak nu de financien op orde hebben, maar straks in de problemen komen. Ik ben als het ware een voorloper van degene die zullen volgen, maar dat is logisch... Heb ik het dan makkelijker? Waarschijnlijk niet. Omdat bedrijven niet weten waar ze aan toe zijn, durven ze niet te investeren in iemand die net nieuw het bedrijf binnenkomt, die nog ingewerkt moet worden en waarvan ze maar moeten gokken of die in het team past. Dat team dat al op gespannen voet staat omdat ze onzeker zijn van hun baan in deze moeilijke tijden...

Onzeker van mijn eigen toekomst, kijk ik rond op de arbeidsmarkt. Er blijven mensen nodig en dus zijn er nog steeds vacatures (bestaat een wereld zonder?). Met knikkende knietjes zoek ik mijn weg in deze moderne jungle en probeer te overleven... Mijn eerste gedachte is dat je om te overleven je volledig zal moeten overgeven aan het aanpassen aan de mogelijkheden... als een ware kameleon elke kleur aannemen die van je verwacht wordt, maar die tijd heb ik gehad... Nee! het is tijd voor mezelf zijn. Juist nu! Ik laat me niet meeslepen door paniekerij en wanhoopsdaden. Ik wil juist nu mezelf zijn. Als ik dan wordt aangenomen kiezen ze ECHT voor mij... en niet voor een onzeker schaapje dat de kudde volgt... In deze 'survival of the fittest' laat ik zien dat ik voor eens en voor altijd zeker ben van mezelf! Ok, ik ben nog wat junior in het van zeker van mezelf zijn, maar we gaan de goede kant op! Ik heb er zin in...

Verslaafd?

Ik lijk wel een kluizenaar. Ik kom mijn huis niet meer uit. Het eerste wat ik doe nadat ik wakker word 's ochtends is de computer aan. Ik check om de paar seconden mijn e-mail, blogs en netwerksites. Mijn eettijden zijn verplaatst naar een paar uur later dan normaal. Er zijn dagen dat ik me pas 's middags aankleed...

Ik lijk wel verslaafd! Ik ben heel druk met mezelf en tegelijkertijd ook helemaal niet. Ik ben druk om mijn professionele ik aan een baan te helpen of in ieder geval mijn CV her en der rond te strooien zodat men weet dat ik besta. Ik zou wel van de daken willen schreeuwen dat ik nu ook midden in de wereld sta, maar realistisch als ik ben, weet ik dat ik dan een paar thuiswerkende buren zou treffen... en dat internet wel iets handiger zou zijn...

Gek als het klinkt vind ik het heel moeilijk om aan mezelf toe te komen. Heel raar, want ik ben bijna 24 uur per dag druk met mezelf. Ik zou meer willen lezen, sporten, gezellige dingen doen... Of gewoon eens niets doen (maar dat kan ik niet)... Ik zit vast in het patroon van het zoeken naar ik... Ik zoek zo hard dat ik mezelf voorbij lijk te lopen... Gekke paradox? Of toch verslaving? Want elke verslaafde heeft toch een behoefte waar hij niet echt behoefte aan heeft...

Lekker wegdromen...

Op zoek naar een nieuw wallpaper (ik was de mijne zat) kwam ik net een supergaaf plaatje tegen. Het gaat over de moed hebben om de dingen te doen die je wilt doen. Niet de dingen die je nu wilt doen, maar de dingen die je over twintig jaar gedaan wilt hebben. Het vertrouwde verlaten en het avontuur aangaan. De oerangsten (lees onzekerheden) voorbij en het doel achterna. Zo voel ik me inderdaad. De veilige wereld van mijn vorige baan is inmiddels verlaten en mijn bootje (hopelijk ooit huwelijksbootje) vaart naar een bestemming die ik nog niet ken... het is dat droombeeld met 'Sailing home' van Piet Veerman op de achtergrond... mmm...

Laatste loodjes?

Ik had het liefst vandaag iets willen schrijven over de laatste loodjes... zoiets als ik heb het eindpunt in zicht, ben lekker aan het aftellen en bereid me voor op mijn nieuwe baan... Helaas is dat nog niet helemaal zo. Ik heb wel zin in een nieuwe baan, maar ik heb die gewoon nog niet. Niet dat ik er niet hard genoeg voor werk hoor, ik ben juist best wel trots op mezelf. Er was namelijk ook een tijd waarin in verlamd was met faalangst, dat ik echt niet wist wat ik over mezelf moest vertellen, dat ik het liefst heel hard zou wegrennen (al wist ik niet waarheen). Nee, nu ren ik mezelf eerder voorbij door te veel te doen... ik schrijf brieven, besteed uren aan vacaturesites en netwerken, ben druk mijn eigen profiel te schrijven en af te schaven en last but not least werk heel hard aan mijn zelfvertrouwen.

Iemand zei in een andere periode tegen mij: 'Hou maar vast aan het idee dat de oplossing steeds dichterbij komt'. Het lijkt een beetje op het ouderwetse 'de tijd zal het leren', maar dit klinkt natuurlijk veel positiever. Daar probeer ik dan ook aan vast te houden. De moed er in te houden en het koppie niet te laten zakken.

Dat is moeilijk zeg! Aan de ene kant is solliciteren zo onpersoonlijk als wat. Je bent een van de vele kandidaten (een nummer!) en het gaat meer om hoeveel omzet je genereert dan om wie je bent. Aan de andere kant draait het juist om wie je bent, wat je in je leven hebt gedaan en hoe je je profileert. Dat je authentiek moet blijven, naar je eigen hart luistert zeg maar... Dit spanningsveld is voor mij het meest aanwezig als ik weer eens een afwijzing binnen krijg. Hoe hard ik ook probeer om het me niet te laten raken, stiekem doet zo'n afwijzing ook wel weer pijn. Zeker als het nog geeneens om jou gaat, maar om je kennis of de tegenkandidaat. Nee, solliciteren is keihard. Het voelt als een boxring waarin je jezelf continu staande probeert te houden na weer een klap in je gezicht.

Nu ontmoet ik inspirerende mensen die me helpen om mijn lef vast te houden. Ze leren me dat ik in een hele mooie positieve periode zit. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ik groei nu harder dan ooit. De stelling 'what does not kill you, makes you stronger' gaat bij mij nu dus helemaal op. Ik heb de eer gehad mezelf beter te leren kennen en dat te gaan uiten. Geen grijs muisje meer, maar een sterke jonge vrouw. Geen wonder dat ik aan laatste loodjes denk, ik ben er helemaal klaar voor!

In het Nederlands...

Mijn blog gaat om naar Nederlands... Omdat ik met het ene been in het Nederlands denk en met het andere in het Engels, zit ik te twijfelen of mijn blog toch maar niet in het Nederlands moet. Bij deze dus een test. De blog is bedoeld om mij aan de wereld te presenteren en te beschrijven hoe het gaat met mijn zoektocht naar mijzelf. Het voelt wel een beetje raar om ineens in het Nederlands te schrijven... heel naakt... misschien went het wel... we zullen zien.

New day, new week, new month, new chances for changes...

Ever noticed how similar the word 'change' and 'chance' are? This can't be coincidence. After two months of hard work in looking for jobs and personal growth I am still no further. At least it looks like that! I am different from the person I was or so to say: even more myself. I try to be myself on purpose. And it's hard work, when you made acting like expected your second (or even first!) nature. Every day gives a new chance for new hope... a new opportunity for change... and it makes me curious... what will happen today? this week? this new month? The answer to that I cannot know today. I will know afterwards... but that does not make me without influence on what will happen... this is my chance to make a change!

Tired...

I have been so busy lately that I forgot to rest and take the pace down for a bit. I am running and rushing... Never resting for a moment... Flow is ok, but you have to know when to calm down. There needs to be balance... I will take a cup of tea, sit down on the couch... and try to do nothing... and relax... I need it!

Searching for a new job...

And that's hard working: running around, writing letters, meeting people, exploring the web... It's a fulltime job. I hate searching for new jobs because of the rejections. Now I found out it even could be fun! I meet people who are really inspiring... and the most important is myself!

Selfreflection is really important in looking for a job. You need to know who you are and perhaps even more important: who you want to become. You need to be able to explain this to others so they decide whether you fit in or not. Sometimes it is not only personal. It is your financial needs or working experience that count.

When I receive a rejection for a job application I decide not take this personal anymore. When I just do not fit in well enough but it does not tell I am not good enough. Nothing more, nothing less. This is all about self-esteem. About how to see yourself in the mirror...

Personal Branding...

Never knew... I am a brand! I am even thinking about a slogan (will keep it secret for now)! Yesterday I went to a workshop about personal branding and I was really inspired! The workshop was about how to create an original CV and how to make yourself irresistable when you apply for a job. I learned a lot about myself, surely a lot of positive things: my competencies, my passions, my talents, my curiosities, etc... I also learned that I could change a lot of things that are in my CV now. Next step: pimp my CV!

When applying for a job I often meet my insecure self... I often think I have nothing to offer... who could want me? Yesterday, I learned I have enough to offer. There are so many words that could describe me that I can hardly pick out five basic ones. Also we had to think about metaphores that could describe the personal brand and I found two... Now I am even irrestible to myself... unable to deny me... Yes! Something is changing! I am unique, authentique and original. There is no second me! I am focused and pure. I am sensitive and growing. This personal brand will improve! Ok, it will need a little time for I believe every change needs a few steps and you can only take one step at a time... but to take that step you need to be inspired... it has to make sense...

The door is open...

to a new period in my life. It is still a couple of weeks but I am already preparing. My job will end and I will start (hopefully) in a completely new organisation. I am preparing myself to be ready emotionally. I am preparing by applying for jobs and most importantly by searching for the best match. My current job was nice, nothing wrong, but still there could be a job that suits me a lot better. I am not alone in this travel. I have got a lot of people around me that help me with this. I am really thankful for them.

Looking out of the window it looks like nature is also changing. Singing birds seem to reveal that spring is coming. It is far too early for that as of course it is only half of January. In my life it seems I am also preparing to get out of my hibernation. I stand up, start to live and choose for myself. Just like the flowers that will be blooming in spring I am developing myself out of sight. Some people allready notice or check how I am doing. Allthough it is a tough time I am doing better than ever. There is still a lot to be done (as if it will ever be finished) but it is good.

Inspiration...

My keywords for this moment: creativity and inspiration. This means I try to think out-of-the-box. Nothing regular just outside the current situation. As I am looking for a job I am also looking for myself. Trying to get to know me. Who am I? Try to look further than the person in the mirror. What do I feel deep inside? What are my wishes and thoughts for the future?

One thing I know now is that I like to be inspired... I like to 'explore strange new worlds'. With that I do not mean new countries or regions but new ways of thinking. If you would compare to dancing I want to try to find a new step, a new direction... same rythm, same dance, but new step... I noticed lately that if you read 'from change to change' quickly it says: 'from cha to cha'. Makes me think of one of my favourite films: 'Take the lead'. This is what I start to do, take my own steps in my own life. Might sound easy, but for me it's a big step...