Nee, ik zit werkloos thuis toekijkend hoe ik aan het begin sta van een periode waarin meer en meer mensen ontslagen zullen worden. Mensen die vaak nu de financien op orde hebben, maar straks in de problemen komen. Ik ben als het ware een voorloper van degene die zullen volgen, maar dat is logisch... Heb ik het dan makkelijker? Waarschijnlijk niet. Omdat bedrijven niet weten waar ze aan toe zijn, durven ze niet te investeren in iemand die net nieuw het bedrijf binnenkomt, die nog ingewerkt moet worden en waarvan ze maar moeten gokken of die in het team past. Dat team dat al op gespannen voet staat omdat ze onzeker zijn van hun baan in deze moeilijke tijden...
Onzeker van mijn eigen toekomst, kijk ik rond op de arbeidsmarkt. Er blijven mensen nodig en dus zijn er nog steeds vacatures (bestaat een wereld zonder?). Met knikkende knietjes zoek ik mijn weg in deze moderne jungle en probeer te overleven... Mijn eerste gedachte is dat je om te overleven je volledig zal moeten overgeven aan het aanpassen aan de mogelijkheden... als een ware kameleon elke kleur aannemen die van je verwacht wordt, maar die tijd heb ik gehad... Nee! het is tijd voor mezelf zijn. Juist nu! Ik laat me niet meeslepen door paniekerij en wanhoopsdaden. Ik wil juist nu mezelf zijn. Als ik dan wordt aangenomen kiezen ze ECHT voor mij... en niet voor een onzeker schaapje dat de kudde volgt... In deze 'survival of the fittest' laat ik zien dat ik voor eens en voor altijd zeker ben van mezelf! Ok, ik ben nog wat junior in het van zeker van mezelf zijn, maar we gaan de goede kant op! Ik heb er zin in...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten