Lief, schattig en een beetje eng... maar vooral heel zoet!

We kennen monsters vooral als enge wezens uit spannende films. Ze eten mensen op of maken ze heel erg bang. Deze monsters niet, die worden gegeten. Na een workshopje monsters maken, ken je ze van binnen en van buiten...

Nu staan er twee monsters te wachten op tafel. Klaar om gegeten te worden, maar hun lieve glimlachje houd me tegen. Ze zijn zo zoet! Ik bedoel natuurlijk niet alleen dat ik weet dat in alle lagen superveel suiker zit, maar vooral dat ze zo lief zijn!

De blauwe rolde in de auto om van het lachen en heeft nu een platte neus... de groene lijkt slim maar ook een beetje onzeker... Eigenlijk lijken ze wel een beetje op me... dikke glimlach en zo zoet mogelijk... zo wordt een workshop kleurenmarsepein met een beetje fantasie een feestje voor het kleine mensje in mij. Met wat volwassen schaamte, moet ik stiekem heel hard lachen, want wat zijn ze lief mijn nieuwe eetbare vriendjes! Het wordt tijd dat ik een hap neem...