Dromen, durven, doorzetten...

Afwijzingen moet je nooit persoonlijk nemen. Zeker niet nu. De werkgever van nu bevriest zijn sollicitatieprocedures, verandert de functie of stelt hoge eisen. Ze hebben die keus. De arbeidsmarkt stroomt vol met werkloze hoger opgeleide mensen. Er is dus volop keuze en de lat kan heel hoog gelegd worden. Verder kan de knip van de werkgever met de kredietcrisis als reden dicht gehouden worden.

Met een paar anderen samen kreeg ik begin november te horen dat de werkgever niet met ons verder wilde. Er moest in budgetten gesneden worden en dus zouden er ontslagen vallen. Er volgen er binnenkort nog meer. De reden staat dus los van mij. Toch raakt het me. Ik ben geen ongevoelig mens en zit wel met de gebakken peren. Het is namelijk geen pretje om uit je geliefde team weggerukt te worden en ineens weer een kwetsbare plekje in de arbeidsmarkt in te moeten nemen.

Vol goede moed en positieve zin ging ik aan de slag. Het verhaal was immers niet persoonlijk en ik probeerde alles er uit te halen wat er in zat. Een grote schare hulptroepen werd uit de kast getrokken en nu maanden later kan ik alleen maar trots zijn op hoe ik het heb aangepakt. Ik ben ongelooflijk gegroeid, ik ben een heel ander mens met veel meer zelfvertrouwen!

Alleen het uiteindelijke doel, een nieuwe baan en een mooi plekje in een team, is er nog niet. Ik vecht er hard voor, solliciteer en netwerk veel, maar het lijkt maar niet te lukken. Ik heb gesprekken gehad, keer op keer gehoord dat ik interessant ben (zelfs: too good too be true!) en toch gaan ze niet verder. Niks persoonlijks hoor, maar gewoon omdat er te weinig werk is, geen externe mensen meer aangenomen mogen worden of omdat ze toch besloten hebben andere eisen te gaan stellen.

En toch raakt het me! Ik ben een sensitief, misschien zelfs hooggevoelig, persoon die heel heel hard vecht. Het voelt alsof het vechten nooit beloond wordt, vechten tegen de bierkaai. Radeloos en moedeloos weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Goed opgeleid, mooie werkervaring, te veel competenties om op te noemen en ook nog eens all-round in zowel sociaal als analytische dingetjes. Ik ben goed genoeg. Goed zoals ik ben. Het is heel moeilijk om het vast te houden in deze tijden van tegenslagen. De kredietcrisis knaagt aan je. Heel langzaam wordt je meegesleept in depressiviteit die deze crisis aan alles en iedereen lijkt mee te geven. Maar dat wil ik niet! Ik wil positief blijven! Ooit zal het lukken, de aanhouder wint! Nu nog even volhouden...

Vrouwelijke intuitie zoekt mannenbaan...

Je moet het maar kunnen: multitasken, precies aanvoelen wat je baas wilt en voor alles en iedereen zorgen. Ondertussen heb je ook een 'mannelijke' kant. Je bent rationeel en logisch denkend, hebt ruimtelijk inzicht en kan zelfs kaartlezen. Je bent goed in rekenen en taal en in details.

Je hebt hele vrouwelijke vrouwen: de echte verzorgende types die hun vrouwelijke intuitie goed gebruiken. Ze hebben een luisterend oor voor je en tonen begrip en ondertussen krijgen ze nog heel veel taken gedaan ook. Ze houden de helikopterview en ruimen hun buro elke avond op...

Mannelijke vrouwen denken juist in nullen en enen en zijn heel logisch in wat ze doen. Alles moet geanalyseerd en uitgepluisd worden...

Deze (niet zo moderne) wereld vraagt van je dat je flexibel bent als vrouw. Je moet kunnen denken in de 'oude' patronen van de huishoudende en zogende vrouw terwijl je lekker modern ook aan je eigen carriere denkt. Op dat gebied moet een vrouw dus multifunctioneel zijn... Maar wat nou als je al hangend tussen dat wal en schip van de klassieke rollen en de moderne vrouw je ook nog eens multitalent bent? Wat als je zowel de vrouwelijke als de mannelijke eigenschappen in je hebt? Wat moet je als je gelukkig heel veel talenten hebt gekregen en ze nog wilt gebruiken ook? Als je niet lui bent aangelegd, hard wilt werken met gevoel?

Antwoord: dan ben je een supervrouw! Een manusje (daar is helaas geen vrouwelijk woord voor) van alles die bereid is om midden in het leven te staan. Iemand die kiest voor haar eigen identiteit en weigert om in een hokje gestopt te worden. Ook sta je niet stil, want je weet dat je altijd kunt blijven groeien. Je voelt je lekker in een mannenbaan waar het duidelijk is, maar waar jij ook met je intuitie dingen kan veranderen. Kortom: de supervrouw van nu is authentiek en talentvol en weet wat ze wil!