Hollen of stilstaan... galopperen!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in dit blogje schreef. Toch heeft mijn wereldje niet stil gestaan, sterker nog: ik heb heel hard gewerkt... Nee, nog geen baan, maar wel aan de slag geweest met mezelf.

Ik kan nu zeggen dat ik kan galopperen, of anders gezegd: ik op een paard kan galopperen. Of nee, ik kan een paard laten galopperen terwijl ik er op zit. Ik heb me de laatste weken flink bezig gehouden met paardenpsychologie en begin zelfs een band op te bouwen met deze dieren. Ze laten je soms zien hoe je in je vel zit (in mijn geval dus onzeker) of dat het juist goed met je gaat: ik durf te galopperen.

Op allerlei gebieden is het nu hollen of stilstaan. Zo is er niks, voel ik me rot en onbegrepen en zo lijkt de banenwereld aan mijn voeten te liggen. Van 'too good to be true' zit ik nu meer in een 'too much to handle'. Als je vaak nare ervaringen hebt gehad, is het best moeilijk te behappen dat je nu juist interessant bent, heel interessant zelfs...

Mijn lief zei dus dat ik niet alleen op een paard galoppeer maar ook een beetje daaromheen... ik zit in een soort flow-moment waarin ik voel dat het heel goed met me gaat en alles om me heen langsflitst... Als een paard hol ik de wereld door in mijn eigen galop... Een heerlijk gevoel al is het ook wel fijn als ik over een tijdje draaf of zelfs lekker stap... het mooie aan deze vergelijking is dat ik oprecht kan zeggen dat ik de teugels zelf in handen heb en goed in het zadel zit... het gaat goed met me!

Koninginnesoep...

Mijn huiswerk voor mijn Personal Mission Statement: 'Schrijf eens een recept van hoe je alles in de soep kunt laten lopen...' Dit was naar aanleiding van de laatste coachingssessie waarin weer eens naar bovenkwam dat ik erg onzeker kan zijn over mijn plekje op de arbeidsmarkt. Natuurlijk was de bedoeling om door dat recept er achter te gaan komen dat hoewel je de meest perfecte ingrediënten in je soep gooit, de omstandigheden er nog steeds voor kunnen zorgen dat alles de spreekwoordelijke soep indraait... ik wist alleen nog niet in welke woorden ik dit zou gaan vatten...

Na een nachtje hierover geslapen te hebben, begon een perfecte dag. De wereld kleurde oranje, overal rood, wit en blauw en mensen die klaar waren voor het grote feest. Het leek wel een sprookje. Zeker als je schrijft dat de Koningin met haar onderdanen een groot feest aan het vieren was. Alles was perfect. De Koningin en haar familie en de mensen in het land waren blij. Totdat... alles in de soep liep... en het hele land van slag was. Het 'oranje boven' was veranderd in 'oranje ondersteboven' want de familie van de Koningin was getuige geweest van iets verschrikkelijks. Iedereen heeft het kunnen zien op TV en de mooie oranje dag kleurde zwart...

De conclusie is hetzelfde: je kunt alles tot in de puntjes voorbereiden toch kun je niet voorspellen wat er van buiten gebeurd. Welke beslissingen anderen nemen is vaak niet te voorspellen. Het is vooral de machteloosheid die mens raakt. Je kunt niets doen dan alleen toekijken. Helaas kan ik niets voor de mensen in Apeldoorn doen. Ik kan alleen zorgen dat ik mijn eigen kleine positieve steentje bijdraag aan deze wereld. Zorgen dat mijn eigen leventje niet zo in de soep draait zoals nu wordt gedacht over de dader. Ik kan alleen de mensen die slachtoffer zijn van zinloos geweld sterkte toewensen en hopen dat zoiets niet nog eens gebeurd! Als ik iets kon doen, dan had ik het gelijk gedaan!

Ieder mens is een klein radertje in een groot geheel. Je kunt niet alle elementen van dat grote geheel beheersen en beïnvloeden. Zo is het ook op de arbeidsmarkt. Ik kan mijzelf met al mijn facetten perfect neerzetten en toch afgewezen worden omdat er iets anders in het grote geheel ervoor zorgt dat het even niet kan. Het doet me denken aan Calimero: 'Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!'. En zo voelt het ook... machteloos... Toch laat ik me niet op de kop zitten. Een van mijn soepelementen bevat namelijk ballen! Lef! Al is dat misschien het enige wat ik kan doen...