Ik kan nu zeggen dat ik kan galopperen, of anders gezegd: ik op een paard kan galopperen. Of nee, ik kan een paard laten galopperen terwijl ik er op zit. Ik heb me de laatste weken flink bezig gehouden met paardenpsychologie en begin zelfs een band op te bouwen met deze dieren. Ze laten je soms zien hoe je in je vel zit (in mijn geval dus onzeker) of dat het juist goed met je gaat: ik durf te galopperen.
Op allerlei gebieden is het nu hollen of stilstaan. Zo is er niks, voel ik me rot en onbegrepen en zo lijkt de banenwereld aan mijn voeten te liggen. Van 'too good to be true' zit ik nu meer in een 'too much to handle'. Als je vaak nare ervaringen hebt gehad, is het best moeilijk te behappen dat je nu juist interessant bent, heel interessant zelfs...
Mijn lief zei dus dat ik niet alleen op een paard galoppeer maar ook een beetje daaromheen... ik zit in een soort flow-moment waarin ik voel dat het heel goed met me gaat en alles om me heen langsflitst... Als een paard hol ik de wereld door in mijn eigen galop... Een heerlijk gevoel al is het ook wel fijn als ik over een tijdje draaf of zelfs lekker stap... het mooie aan deze vergelijking is dat ik oprecht kan zeggen dat ik de teugels zelf in handen heb en goed in het zadel zit... het gaat goed met me!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten