Overdenkertje...

Ergens gevonden op internet:

Je bent veel meer dan de hele inhoud van je geest, ongeacht of die berust op de hoogste of op de laagste idealen. Om te onthullen wie je werkelijk bent, moet je eerst loslaten wat je niet bent.

Pas op de plaats...

Na een drukke week vol reizen, gesprekken en gezellige dingen met vrienden ben ik echt toe aan een beetje rust. Ik moet wachten op uitslagen van de gesprekken en dat is best spannend want je weet natuurlijk niet of ze hebben gezien wat ik uit wilde stralen... wie ik ben.

Eigenlijk wil ik vandaag met goede moed verder: me storten op de vacatures, me platnetwerken en mezelf nog sterker in de markt plaatsen. Ook ben ik bloednieuwsgierig naar of ze voor mij kiezen. Maar ik wil de goden niet verzoeken... Ik wil niet hopen en dan de deksel op mijn neus krijgen. Ik wil realistisch en mindful blijven, dus blijf ik even in het nu. Nu is de tijd van even niks, even stil zijn, even stilstaan bij de dingen heel dichtbij... even een pas op de plaats. Heel moeilijk voor iemand die graag in beweging is...

De zin en onzin van onzeker zijn (geweest)...

In deze kredietcrisistijd zijn mensen onzeker over hun baan: mogen ze blijven of moeten ze weg? Bedrijven hebben vaak moeite om de eindjes aan elkaar te knopen of zien nu al dat dat in de toekomst gaat gebeuren. Met als gevolg: ontslagen! Ik ben daar niet onzeker over... ik ben al ontslagen...

Nee, ik zit werkloos thuis toekijkend hoe ik aan het begin sta van een periode waarin meer en meer mensen ontslagen zullen worden. Mensen die vaak nu de financien op orde hebben, maar straks in de problemen komen. Ik ben als het ware een voorloper van degene die zullen volgen, maar dat is logisch... Heb ik het dan makkelijker? Waarschijnlijk niet. Omdat bedrijven niet weten waar ze aan toe zijn, durven ze niet te investeren in iemand die net nieuw het bedrijf binnenkomt, die nog ingewerkt moet worden en waarvan ze maar moeten gokken of die in het team past. Dat team dat al op gespannen voet staat omdat ze onzeker zijn van hun baan in deze moeilijke tijden...

Onzeker van mijn eigen toekomst, kijk ik rond op de arbeidsmarkt. Er blijven mensen nodig en dus zijn er nog steeds vacatures (bestaat een wereld zonder?). Met knikkende knietjes zoek ik mijn weg in deze moderne jungle en probeer te overleven... Mijn eerste gedachte is dat je om te overleven je volledig zal moeten overgeven aan het aanpassen aan de mogelijkheden... als een ware kameleon elke kleur aannemen die van je verwacht wordt, maar die tijd heb ik gehad... Nee! het is tijd voor mezelf zijn. Juist nu! Ik laat me niet meeslepen door paniekerij en wanhoopsdaden. Ik wil juist nu mezelf zijn. Als ik dan wordt aangenomen kiezen ze ECHT voor mij... en niet voor een onzeker schaapje dat de kudde volgt... In deze 'survival of the fittest' laat ik zien dat ik voor eens en voor altijd zeker ben van mezelf! Ok, ik ben nog wat junior in het van zeker van mezelf zijn, maar we gaan de goede kant op! Ik heb er zin in...

Verslaafd?

Ik lijk wel een kluizenaar. Ik kom mijn huis niet meer uit. Het eerste wat ik doe nadat ik wakker word 's ochtends is de computer aan. Ik check om de paar seconden mijn e-mail, blogs en netwerksites. Mijn eettijden zijn verplaatst naar een paar uur later dan normaal. Er zijn dagen dat ik me pas 's middags aankleed...

Ik lijk wel verslaafd! Ik ben heel druk met mezelf en tegelijkertijd ook helemaal niet. Ik ben druk om mijn professionele ik aan een baan te helpen of in ieder geval mijn CV her en der rond te strooien zodat men weet dat ik besta. Ik zou wel van de daken willen schreeuwen dat ik nu ook midden in de wereld sta, maar realistisch als ik ben, weet ik dat ik dan een paar thuiswerkende buren zou treffen... en dat internet wel iets handiger zou zijn...

Gek als het klinkt vind ik het heel moeilijk om aan mezelf toe te komen. Heel raar, want ik ben bijna 24 uur per dag druk met mezelf. Ik zou meer willen lezen, sporten, gezellige dingen doen... Of gewoon eens niets doen (maar dat kan ik niet)... Ik zit vast in het patroon van het zoeken naar ik... Ik zoek zo hard dat ik mezelf voorbij lijk te lopen... Gekke paradox? Of toch verslaving? Want elke verslaafde heeft toch een behoefte waar hij niet echt behoefte aan heeft...

Lekker wegdromen...

Op zoek naar een nieuw wallpaper (ik was de mijne zat) kwam ik net een supergaaf plaatje tegen. Het gaat over de moed hebben om de dingen te doen die je wilt doen. Niet de dingen die je nu wilt doen, maar de dingen die je over twintig jaar gedaan wilt hebben. Het vertrouwde verlaten en het avontuur aangaan. De oerangsten (lees onzekerheden) voorbij en het doel achterna. Zo voel ik me inderdaad. De veilige wereld van mijn vorige baan is inmiddels verlaten en mijn bootje (hopelijk ooit huwelijksbootje) vaart naar een bestemming die ik nog niet ken... het is dat droombeeld met 'Sailing home' van Piet Veerman op de achtergrond... mmm...

Laatste loodjes?

Ik had het liefst vandaag iets willen schrijven over de laatste loodjes... zoiets als ik heb het eindpunt in zicht, ben lekker aan het aftellen en bereid me voor op mijn nieuwe baan... Helaas is dat nog niet helemaal zo. Ik heb wel zin in een nieuwe baan, maar ik heb die gewoon nog niet. Niet dat ik er niet hard genoeg voor werk hoor, ik ben juist best wel trots op mezelf. Er was namelijk ook een tijd waarin in verlamd was met faalangst, dat ik echt niet wist wat ik over mezelf moest vertellen, dat ik het liefst heel hard zou wegrennen (al wist ik niet waarheen). Nee, nu ren ik mezelf eerder voorbij door te veel te doen... ik schrijf brieven, besteed uren aan vacaturesites en netwerken, ben druk mijn eigen profiel te schrijven en af te schaven en last but not least werk heel hard aan mijn zelfvertrouwen.

Iemand zei in een andere periode tegen mij: 'Hou maar vast aan het idee dat de oplossing steeds dichterbij komt'. Het lijkt een beetje op het ouderwetse 'de tijd zal het leren', maar dit klinkt natuurlijk veel positiever. Daar probeer ik dan ook aan vast te houden. De moed er in te houden en het koppie niet te laten zakken.

Dat is moeilijk zeg! Aan de ene kant is solliciteren zo onpersoonlijk als wat. Je bent een van de vele kandidaten (een nummer!) en het gaat meer om hoeveel omzet je genereert dan om wie je bent. Aan de andere kant draait het juist om wie je bent, wat je in je leven hebt gedaan en hoe je je profileert. Dat je authentiek moet blijven, naar je eigen hart luistert zeg maar... Dit spanningsveld is voor mij het meest aanwezig als ik weer eens een afwijzing binnen krijg. Hoe hard ik ook probeer om het me niet te laten raken, stiekem doet zo'n afwijzing ook wel weer pijn. Zeker als het nog geeneens om jou gaat, maar om je kennis of de tegenkandidaat. Nee, solliciteren is keihard. Het voelt als een boxring waarin je jezelf continu staande probeert te houden na weer een klap in je gezicht.

Nu ontmoet ik inspirerende mensen die me helpen om mijn lef vast te houden. Ze leren me dat ik in een hele mooie positieve periode zit. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ik groei nu harder dan ooit. De stelling 'what does not kill you, makes you stronger' gaat bij mij nu dus helemaal op. Ik heb de eer gehad mezelf beter te leren kennen en dat te gaan uiten. Geen grijs muisje meer, maar een sterke jonge vrouw. Geen wonder dat ik aan laatste loodjes denk, ik ben er helemaal klaar voor!

In het Nederlands...

Mijn blog gaat om naar Nederlands... Omdat ik met het ene been in het Nederlands denk en met het andere in het Engels, zit ik te twijfelen of mijn blog toch maar niet in het Nederlands moet. Bij deze dus een test. De blog is bedoeld om mij aan de wereld te presenteren en te beschrijven hoe het gaat met mijn zoektocht naar mijzelf. Het voelt wel een beetje raar om ineens in het Nederlands te schrijven... heel naakt... misschien went het wel... we zullen zien.

New day, new week, new month, new chances for changes...

Ever noticed how similar the word 'change' and 'chance' are? This can't be coincidence. After two months of hard work in looking for jobs and personal growth I am still no further. At least it looks like that! I am different from the person I was or so to say: even more myself. I try to be myself on purpose. And it's hard work, when you made acting like expected your second (or even first!) nature. Every day gives a new chance for new hope... a new opportunity for change... and it makes me curious... what will happen today? this week? this new month? The answer to that I cannot know today. I will know afterwards... but that does not make me without influence on what will happen... this is my chance to make a change!