Muzikale warmte...

Kijk omhoog naar de zon
Zoek niet naar een antwoord
Laat het los hou je vast aan mij
Deze weg wijst zichzelf
Hij leid je naar de toekomst
Deze wolk drijft snel voorbij

Ik zat in de auto toen ik dit liedje van Nick & Simon (Kijk omhoog) voor het eerst hoorde. Achter het stuur en al rijdend keek ik even snel omhoog naar de zon... er was even geen wolk en achter de zon was de mooie blauwe hemel die rust uitstraalt. Het liedje past best wel bij nu. Alles loopt nog niet zoals ik wil en dat is soms wel zwaar. De tekst bemoedigt om in zware momenten het moeilijke los te laten en te vertrouwen dat het goedkomt. De weg wijst zichzelf... best wel moeilijk voor iemand die continu bezig is om zelf daar invloed op te uitoefenen... nee, loslaten is zeker niet mijn sterkste kant!

Met het liedje nog in mijn achterhoofd reed ik in het mooie weer naar mijn loopbaancoach. Daar vielen een aantal nodige kwartjes en begon het vertrouwen te groeien dat de wolk voorbij aan het drijven is... Ik kan de weg die ik moet gaan misschien niet beïnvloeden, maar ik kan wel omhoog kijken: kijken naar waar ik naartoe wil...

Er word een keerpunt aan geduid

Je kunt nu weer vooruit

Je voelt de zon op je gezicht

Het word de hoogste tijd

Dat jij je zelf bevrijd

Zie het in een ander licht

Ondanks dat na een aantal maanden hard werken lijkt alsof er niets veranderd is, is er toch een hoop veranderd. Het lukt me steeds beter om anders naar mezelf te kijken, me te waarderen zoals ik ben.

De zon is iets wat we nooit kunnen bereiken, hij is simpelweg te ver en te heet... maar om te gaan kniezen dat we er niet bijkunnen is niet eerlijk: de zon schijnt op ons gezicht en is dus heel dichtbij... het onbereikbare kan dus dichterbij zijn dan je denkt! Je hoeft alleen maar anders te gaan denken...

Mens-computer interactie...

Terwijl de rest van de wereld zich bezighoudt met de kredietcrisis maak ik zo mijn eigen crashmomentjes door. Voor een ander is het misschien maar een ding, maar ik was er gister goed kapot van. Mijn folder met daarin al mijn sollicititatiebrieven en CV's was in een keer helemaal verdwenen! Geen idee hoe het kwam, want meer dan 300 MB raak je niet zomaar even kwijt zeg maar...

Gelukkig is mijn lief een hele goede systeembeheerder die zich nu fulltime bezighoudt met het herstellen van mijn superbelangrijke folder. Tot diep in de nacht is hij bezig geweest met allerlei software om uit te zoeken wat er nog te redden valt...

Zelf ben ik nog het meest verbaasd over hoe emotioneel betrokken je kan zijn bij je bestandjes op je computer. Niet helemaal raar natuurlijk dat je van slag raakt als je CV's kwijtraken terwijl je helemaal midden in het solliciteren zit. Je bent er toch van afhankelijk zeg maar... Mijn harde werken van de afgelopen maanden en allerlei gezellige oude bestandjes van tig jaar geleden waren ineens zomaar kwijt. Gelukkig had ik behoorlijk lopen strooien met mijn CV's en waren ze nog wel te vinden in mijn e-mailprogramma... dus dat is goedgekomen...

Of zou het dan toch een teken zijn? Ben ik er binnenkort klaar mee? Nu maar duimen dat die ene baan gaat lukken, dan kan mijn computertje ook weer wat rust krijgen. We zitten er allebei best een beetje doorheen denk ik...

Kriebels!

Let me tell you about the birds and the bees... Ja! Het is weer lente! Dat betekent dat het zonnetje wat vaker achter de wolken wegpiept en dat de natuur zich bezig gaat houden met groeien en bloeien. De lente is echt mijn favoriete seizoen: het staat voor nieuw leven... Volgens de Kelten wordt er met Ostara (21 maart) stil gestaan bij de wedergeboorte en de vruchtbaarheid... de overgang van donker naar licht...

Ik voel het ook kriebelen... ik ben met een grote verandering bezig: een overgang van wie ik was naar wie ik zal zijn... Toch verander ik niet, maar wordt het allemaal nog levendiger... De laatste tijd voel ik dat er echt iets gebeurt... dingen van op hun plekje en ik krijg er meer zelfvertrouwen van... Ik weet steeds meer wat ik wil en durf dat dan ook te uiten! Ik kruip uit mijn ei zogezegd, laat nou net het ei in deze tijd symbool staan voor nieuw en jong leven! Ei, ei, ei... ik ben zo blij!

Zoeken naar verbinding...

Ik zoek altijd naar een link... een structuur... een logica... Ik vind het leuk om mensen bij elkaar te brengen of om informatie aan elkaar te linken... Het woord verbinding of connectie past ook bij mijn ICT en zendamateur achtergrond... Toch klinkt het nog niet lekker... Ik ben aan het zoeken naar een metafoor, verbinding komt nu het dichtste bij...

Ik ben de link tussen mens, informatie, communicatie en techniek (ook in die volgorde). Ik vind het leuk om die vier dingen met elkaar te verbinden (daar is ie weer!). Het is mijn passie om daarmee mensen blij te maken of ze zelfs te laten groeien. Ik ben geen informatie-analist, maar meer een coach... Rara, wie ben ik?

En zo rolt het raadsel verder... ik kom steeds dichter bij de kern, maar ben er nog niet helemaal. Iemand noemde zichzelf informationdesigner, maar ik ben geen ontwerper... Misschien moet ik een technisch woord zoeken: zender, ontvanger, antenne... Als ik dan verder denk, kom ik op medium, maar dat woord kan natuurlijk echt niet want ik ben geen Char!

Ik wil geen stickertje, maar wel een metafoor, maar welke dan? Ik hou het voorlopig maar op een coachend multimedia-generalist... Mijn loopbaancoach noemt zich contactdoos omdat ze van netwerken houdt... Dan ben ik dus een verbanddoos! Ik leg verbindingen aan! :)

Lief, schattig en een beetje eng... maar vooral heel zoet!

We kennen monsters vooral als enge wezens uit spannende films. Ze eten mensen op of maken ze heel erg bang. Deze monsters niet, die worden gegeten. Na een workshopje monsters maken, ken je ze van binnen en van buiten...

Nu staan er twee monsters te wachten op tafel. Klaar om gegeten te worden, maar hun lieve glimlachje houd me tegen. Ze zijn zo zoet! Ik bedoel natuurlijk niet alleen dat ik weet dat in alle lagen superveel suiker zit, maar vooral dat ze zo lief zijn!

De blauwe rolde in de auto om van het lachen en heeft nu een platte neus... de groene lijkt slim maar ook een beetje onzeker... Eigenlijk lijken ze wel een beetje op me... dikke glimlach en zo zoet mogelijk... zo wordt een workshop kleurenmarsepein met een beetje fantasie een feestje voor het kleine mensje in mij. Met wat volwassen schaamte, moet ik stiekem heel hard lachen, want wat zijn ze lief mijn nieuwe eetbare vriendjes! Het wordt tijd dat ik een hap neem...

Werkloos zijn is hard werken!

Mijn vriend klaagt dat ik niet genoeg stil zit. Ik ben alleen maar in de weer en neem geen tijd voor mezelf. Eigenlijk heeft hij wel gelijk. Ik ren maar door en ben keer op keer bezig met nuttige dingetjes... Zo moet de administratie op orde voor het invullen van de belastingen, de was weer gedaan en last but zeker not least moet ik me weer verder storten op alles wat met solliciteren en netwerken te maken heeft.

Wanneer je werkloos zijn serieus neemt, is het heel hard werken! Ik heb een flinke dot huiswerk van de loopbaancoach gekregen en ik hou mijn dossier strak bij voor het outplacementburo en de uitkerende instantie. Tussendoor probeer ik hard aan mezelf te werken. Weg onzekerheid en welkom zelfvertrouwen!

Ondertussen groeit het gat op mijn CV en denkt elke potentiele nieuwe werkgever vast dat ik helemaal niks te doen heb. Deze baas denkt vast dat ik vakantie vier, mijn hele boekenkast uitlees en pas na elven uit bed kom! Maar niets is minder waar: ik sta rond achten al naast mijn bed en ben daarna lekker druk (want het voelt goed) met al mijn nodige dingetjes. Ik ben eigenlijk wel een beetje trots op mezelf...

Toch ben ik aan het denken gezet... moet ik dan toch niet wat rustiger aandoen? Mezelf niet zo vol op alles storten en leren genieten van dingen die niet moeten? Eigenlijk wel, maar hoe moet dat dan? Alle dingetjes moeten toch verder? Vandaag dus weer een kwetsbare kant in mij ontdekt... daar gaan we dus wat aan doen! Loslaten en met een kopje thee op de bank... als ik er tijd voor heb natuurlijk!